Kto może być bioenergoterapeutą?

Informacje Prawne
1.Definicja Krajowego Cechu Radiestetów i Bioenergoterapeutów w Katowicach, autorstwa Kornela i Izabeli Śliżyńskich:

„Bioenergoterapia zawodowa [rzemieślnicza] jest paralelna w stosunku do medycyny akademickiej. Oznacza to, że bioenergoterapia jest dziedziną niezależną od medycyny a bioenergoterapeuta nie zajmuje się sferą zastrzeżoną prawnie dla lekarzy, a zwłaszcza diagnozowaniem jednostek chorobowych i terapią w sensie medycznym, czy też ordynowaniem leków. Usługi bioenergoterapeutyczne  mają charakter nie medyczny i obejmują czynności w sferze niematerialnej człowieka, zmierzając do przywrócenia homeostazy bioenergetyki organizmu. Tą drogą pośrednio wpływa się na regulację fizjologii i pobudza naturalne siły obronne organizmu. Rozróżnienie to jest niezwykle istotne i porządkuje jednoznacznie kompetencje. Uważamy, że bioenergoterapia podobnie jak radiestezja jest dziedziną biotechniczną w której wykorzystuje się organizm człowieka z jego właściwościami psychobiodetekcyjnymi i psychobioemisyjnymi (biotransmisyjnymi). Biotechnika ta pozwala na oszacowanie środowiska wewnętrznego człowieka (stanu energetycznego narządów) i jednocześnie umożliwia skutecznie regulująco oddziaływać na to środowisko”.

2.Definicja bioenergoterapii jako części medycyny wibracyjnej wg R. Gerbera [„Vibrational Medicine”, Bear and Company, Santa Fe, New Mexico 1988, p.543]. „Medycyna wibracyjna jest filozofią uzdrawiania, której celem jest leczenie człowieka jako całości złożonej z umysłu, ciała i ducha. Leczenie to następuje przez dostarczenie mierzalnej porcji specyficznej energii do wielopoziomowego systemu ludzkiego. Medycyna wibracyjna dąży do leczenia fizycznego ciała poprzez integrację i zrównoważenie systemów energetycznych.”
Profesionalizacja zawodu
Radiestezja [czyli tłumacząc dosłownie „czucie promieniowania”] i bioenergoterapia są w Polsce rzemiosłami kwalifikowanymi i według najnowszej [zgodnej z Klasyfikacją Europejską ] Polskiej Klasyfikacji Działalności  zaliczone zostały do kategorii „działalności paramedycznych”, posiadających symbol PKD-85.14-E. Wykonywanie tego zawodu nie opiera się tylko na szczególnych predyspozycjach. Podstawą jest wiedza i praktyka , którą można już zdobywać na wysokim poziomie w szkołach dopuszczonych przez Min. oświaty. Zdobyta wiedza jest dokumentowana numerowanym świadectwem MENiS. Wiadomości i praktykę zdobytą na kursach weryfikuje się podczas egzaminów czeladniczych a następnie mistrzowskich. Na podstawie Ustawy o rzemiośle organizacjami właściwymi dla zawodowych bioenergoterapeutów są Cechy Rzemieślnicze. Bioenergoterapeuci wykonujący swój zawód mogą należeć również do innych organizacji zawodowych. Niebawem powstanie Ogólnopolski Rejestr Bioenergoterapeutów i Radiestetów. Osoby zamieszczone w rejestrze min. znajdować się będą w wykazie na stronie internetowej Związku Rzemiosła Polskiego.
Bezpieczeństwo Terapii
Postępująca profesjonalizacja obejmuje też możliwość ubezpieczenia profesjonalnych bioenergoterapeutów od odpowiedzialności cywilnej podczas wykonywania zawodu. Dyplomowany bioenergoterapeuta zobowiązany jest przestrzegać kodeksu etycznego pracy, który zaprzysięga w momencie zdania egzaminu państwowego. Należy wiec rozróżnić działających na rynku osób przypadkowych, bez dostatecznych kwalifikacji od wykwalifikowanych bioenergoterapeutów wykonujących rzetelnie swój zawód (nr rej. zawodu 5150101 Dz. U. 48 poz. 253 z dn. 29.04.1995 r.).
Wyciąg z Dziennika Ustaw z 1995 r. nr 48 poz. 253
Zawód bioenergoterapeuta
Nr rej. zawodu 5150101

Rozpoznaje zaburzenia bioenergetyczne organizmu, eliminuje je, przywracając swobodę przepływów bioenergii między jej poszczególnymi poziomami i warstwami aury (polami bioplazmy), centrami energetycznymi (czakrami) oraz organami lub ich grupami w celu zharmonizowania zoptymalizowanych ilościowych i jakościowych stanów bioenergii i jej wymiany z otoczeniem.

2.Do zadań tej specjalności należy:
  • Ustalanie obszarów zakłóconych, wykorzystując dla ich określenia wyćwiczone możliwości własnego organizmu, metody i środki radiestezyjne, irydiologiczne itp.,
  • Informowanie zainteresowanego o zaburzonych strefach, zalecenie konsultacji lekarskich,
  • Oczyszczanie energetyczne zaburzonych stref organizmu,
  • Oczyszczanie i udrażnianie meridianów (kanałów energii),
  • Zasilanie stref energetycznych niedoborów,
  • Oczyszczanie i energetyzowanie centrów energetycznych organizmu (czakr) optymalizujących wymianę bioenergii z otoczeniem,
  • Harmonizowanie i wzmacnianie aury,
  • Uszczelnianie i wzmacnianie osłony energetycznej organizmu,
  • Formułowanie zaleceń, informowanie o spodziewanych skutkach, uprzedzanie o przeciwwskazaniach
  • Stosowanie ogólnych i szczegółowych zasad i zaleceń higieny oraz bezpieczeństwa pracy z bioenergiami.
Bioenergoterapeuta może również:
  • Wzbogacać podstawową metodykę eliminowania dolegliwości o naturalne sposoby uzdrawiania praktykowane w świecie,
  • Rozwijać umiejętności oddziaływania na wyższych poziomach energetycznych, jak np. uzdrawiania duchowego na odległość itp.,
  • Wzbogacać wachlarz stosowanych metod weryfikacji stwierdzonych zaburzeń energetycznych organizmu,
  • Wzbogacać zabiegi bioenergetyczne ćwiczeniami relaksacyjno – medytacyjnymi, biomasażu itp.,
  • Korzystać z dorobku współczesnej nauki i techniki dla uwspółcześnienia terminologii, metodyki zabiegów, a także w ramach prawa badać i opracowywać wyniki w obszarze zjawisk „PSI”,
Uzupełniająco stosować metody i techniki niekonwencjonalne min. z zakresu radiestezji, astrologii, numerologii, prowadzić działalność dydaktyczną.
Rada ds. medycyny niekonwecjonalnej
Na podstawie art. 7 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 929, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 154, poz. 1799 i 1800) powoła Radę do Spraw Niekonwencjonalnych Metod Terapii, zwaną dalej "Radą", jako organ pomocniczy Ministra Zdrowia.


1. Do zadań Rady należy w szczególności:
    1) opracowanie merytorycznych założeń do uregulowania w przepisach prawnych problematyki niekonwencjonalnych metod terapii, ze szczególnym uwzględnieniem:
        a) kryteriów prowadzenia działalności w tym zakresie,
        b) zasad i trybu uzyskiwania zezwoleń na prowadzenie takiej działalności,
        c) zasad współdziałania osób prowadzących tę działalność z lekarzami,
    2) opracowanie założeń dotyczących kontroli w zakresie stosowania przepisów, o których mowa w pkt 1,
    3) inicjowanie badań naukowych z zakresu niekonwencjonalnych metod terapii oraz wykorzystywanie ich wyników,
    4) wykonywanie innych zadań zleconych przez Ministra Zdrowia.


Powyższe porady są uzupełniające do konsultacji lekarskiej.
Ewa Kamińska - gabinet 
bioterapeutyczny w katalogu Gwiazdor